* چهار شنبه: کلافه و بی حوصله جلوی تی وی نشسته بودم و توی عالم خودم داشتم فکر می کردم که چقدر خوب میشد اگه الان همسری نباید سر کار می رفت و میرفتیم بیرون و می گشتیم و دلم باز میشد و این حرفا.... که یهو اس ام اس اومد. همسری بود که می گفت: میای بریم بیرون؟ منو میگی کلی ذوقیدم و به این تله پاتیه قوی ای ول گفتم. با نیش باز و شاد و شنگول و یه عالمه حس خوب رفتیم بیرون. اما با اخمای در هم و قیافه گرفته و دلخوری اومدیم خونه! اگه نفر سومی هم توی ماشین بود سیر تغییر کردن حال و هوای منو از وقتی که سوار شدیم تا وقتی که گفتم برگردیم خونه قشنگ حس می کرد! به این کاری ندارم که من حساسم. یا اینکه همسری مثل همیشه نبود. اما انتظار داشتم وقتی مستقیما باهام حرف نمیزنه اما می بینه من می خوام از اون حال و هوا درش بیارم و جو رو عوض کنم جوری برخورد نکنه که بخوره تو ذوقم و..... امان از اون روزی که من دلگیر بشم....( حتی ظرفا رو هم بدون اعتراض همون شب شستم و مامان داشت دعوام می کرد که ولشون کن برو پیش همسری بشین!!! فکرشو بکن!!! هوا خیلی طوفانی بوده!!!)

* پنج شنبه: دیگه کلا تو فکر کنسل کردن قرارمون و فاصله گرفتن واسه یه روزم که شده بودم !  اما فکر کردم اگه بخوام یه دلخوری ساده رو این قدر کش بدم که نمیشه. بعدشم یاد دوستی افتادم که یه ساله با وبش آشنام و نوشته هاشو می خونم. پارسال این جور وقتا با کسی که دوستش داشت و داره روزای خوبی داشت. همیشه می گفتم خوش به حالش. همیشه دلم می خواست بیام و ببینم نوشته قراره با هم عروسی کنن. اون روزا می گفتم منم یکی رو می خوام که مال خودم باشه. مال خود خودم.  به این فکر کردم که حالا دارمش. حالا اون مال منه و منم مال اون. پس چرا باید این روزایی که خیلی وقتا هوس داشتنشون به سرم می زد رو بی خودی و سر یه موضوع ساده خراب کنم؟! واسه همین وقتی همسری اومد دنبالم نه نگفتم و کلی هم خوش گذشت.

* جمعه: ساعت نه شده بود و ما هی غر میزدیم که چرا وقتی با همیم این قدر زود صبح میشه؟! و ما خوابمون میاد و این چه وضعشه؟... که با شنیدن صدای جارو برقی فهمیدیم خونه تکونی رسما آغاز شده و خواب بس است!!! همسری خونه تکونی می کرد و من نظارت می کردم تا کارشو به بهترین نحو انجام بده!!!!!!!! و در این راستا از انجام خیس نمودن جهت سرحال آمدن و قلقلک دادن در بالای نردبان جهت تجدید روحیه ی همسری فرو گذار نبودیم.

عصر هم اول رفتیم وظیفه ملی و تکلیف شرعی مون رو ادا کردیم تا یه وقت به گردنمون نمونه و دل دشمنان و حاسدان و تنگ نظران رو بسوزونیم. وبگیم بلههههههههههههههه ما هم رای دادیم.!!!!!! بعدشم رفتیم جاهاز برون یکی دیگه از فامیلا که عید عروسیشونه. نشون به نشون که چشمای مخوف خاله جان یه لحظه از روی من بدبخت کنار نرفت. هی یه نگاه به من می انداخت. یه نگاه به مهندس برقش! اونم چه نگاه هایی.زنگ زدم به همسری که بیاد دنبالم و زودتر بریم که نگو خاله جان هم با ما بلند شدن و خواستن که برسونیمشون. خلاصه که از کفی جورابم گرفته تا شال روی سرمو یه جوری نگاه کرد که نگو. شب که اومدیم خونه اسفند دود کردم اما افاقه نکرد. بنده از همون شب افتادم تو رختخواب...

* الانم با همسری از مطب دکتر اومدم و هنوز همون مریم مریض و آمپول خورده هستم !

پیوست حمایتی: به علت یک سری مسائل حفاظتی و امنیتی از ورود به مکان هایی که امکان حضور خاله جان درشان می رود اکیدآ خودداری شود!!!

پیوست دوستانه: عید همگی پیشاپیش مبارک. سال خوبی داشته باشین.

پیوست خدایی: چشماتو از من بر ندار.... من مات تصویر توام....

پیوست همسری: D.D